SGSTV NEWS online
Spiritualకార్తీకపురాణం

కార్తీక పురాణం 12వ రోజు

కార్తీక తిథులు, ద్వాదశి దానాలు; నారదుని మాట కాదన్న ధర్మవీరుడు మరుజన్మల్లో సాలగ్రామ దానంతో ముక్తి పొందిన కథ.

ఆలయ మండపంలో జింకచర్మంపై కూర్చున్న పురోహితునికి ఇత్తడి పళ్లెంలో తులసిపై సాలగ్రామం ఇస్తున్న వృద్ధ విప్రుడు, వెనుక దండలతో వధూవరులు, బంధువులు, విష్ణువు, దీపాలు.


శివ సన్నిధి దర్శనం

వసిష్ఠుడు జనకమహారాజుతో ఇలా అన్నాడు: “నృపాలా! కార్తీక సోమవార మహిమను వివరంగా చెప్తాను, విను. కార్తీక మాసంలో శనిత్రయోదశి సోమవారం కంటే నూరింతలు ఎక్కువ. కార్తీక పూర్ణిమ దాని కంటే నూరింతలు ఎక్కువ. దాని కంటే కార్తీక ప్రతిపత్తు (పాడ్యమి) నూరింతలు ఎక్కువ. ఆ కార్తీక పాడ్యమి కంటే బహుళ ఏకాదశి కోటింతలు ఎక్కువ అని అంటారు. దాని కంటే కార్తీక ద్వాదశి విస్తారమైన ఫలాన్ని ఇచ్చేది. కాబట్టి బహుళ ఏకాదశి నాడు మనిషి ఇంట్లో మోహంతోనైనా ఉపవాసం ఉండి, గీతాలు, వాయిద్యాలు, పురాణ పఠనం మొదలైనవాటితో జాగరణ చేస్తే, అతడు సమస్త పాపాల నుంచి విముక్తి పొంది వైకుంఠంలో చిరకాలం నివసిస్తాడు. ఆ మరునాడు ఎవడు బ్రాహ్మణులతో కలిసి పారణ (ఉపవాసం మరునాటి భోజనం) చేస్తాడో, అతనికి సకల సంపదలూ వృద్ధి చెందుతాయి. అతడు విష్ణుసాయుజ్యాన్ని (విష్ణువులో ఐక్యమయ్యే ముక్తిని) పొందుతాడు. గంగాతీరంలో సూర్యగ్రహణం నాడు కోటిమంది బ్రాహ్మణులకు సంతర్పణ చేయడం వల్ల వచ్చే పుణ్యం కార్తీక ద్వాదశి పారణ వల్ల కలుగుతుంది. వేయి గ్రహణాలు, పదివేల వ్యతీపాతలు, లక్ష అమావాస్యలు కూడా ద్వాదశిలో పదహారవ వంతుకు సాటిరావు. ఎక్కువ పుణ్యాన్ని ఇచ్చే తిథులు ఎన్నో ఉన్నాయి గానీ, విష్ణువుకు ప్రియమైన ద్వాదశి దాని కంటే ఎన్నో రెట్లు గొప్పది. కార్తీక శుక్లపక్ష ద్వాదశి విష్ణువు నిద్ర లేచేది. ఆనాడు ఒక్క బ్రాహ్మణుడికైనా అన్నదానం చేసేవాడు మరణాంతరం విష్ణులోకంలో సకల సుఖాలను పొందుతాడు. కార్తీక ద్వాదశి నాడు దధ్యన్నదానం (పెరుగన్నం దానం) చేసేవాడు సకల ధర్మాల కంటే ఎక్కువ పుణ్యం పొందుతాడు.”


స్త్రీ అయినా పురుషుడైనా కార్తీక ద్వాదశి నాడు బంగారు కొమ్ములు, వెండి గిట్టలు కలిగి పాలిచ్చే ఆవును దూడతో సహా పూజించి దానం చేస్తే, ఆ గోవుపై ఎన్ని రోమాలు ఉన్నాయో అన్ని సంవత్సరాలు స్వర్గానికి అధిపతిగా ఉండగలడు. కార్తీక ద్వాదశి నాడు ఎవడు భక్తితో వస్త్రదానం చేస్తాడో, అతడు జన్మాంతర పాపాల నుంచి విముక్తి పొంది విష్ణులోకాన్ని పొందుతాడు. ఇందులో సందేహం లేదు. కార్తీక మాసంలో ద్వాదశి, పౌర్ణమి, ప్రతిపత్తు తిథులలో కంచు పాత్రలో నెయ్యి పోసి దీపదానం చేస్తే, మనిషి కోటి జన్మలలో సంపాదించిన గొప్ప పాపాలన్నీ తొలగిపోతాయి. ఇంకా, ద్వాదశి నాడు ఎవరు యజ్ఞోపవీతం (జంధ్యం) ఉంచి పండ్లతో కూడిన దక్షిణ తాంబూలాన్ని ఇస్తారో, వారికి కలిగే పుణ్యాన్ని వివరిస్తాను, విను.


అతడు ఇహలోకంలోనూ స్వర్గంలోనూ విస్తారమైన భోగాలను అనుభవించి, చివరకు వైకుంఠంలో విష్ణువులా సంతోషిస్తాడు.


కార్తీక ద్వాదశి నాడు సాలగ్రామాన్ని బంగారు తులసితో పూజించి, వేదాధ్యయన సంపన్నుడైన బ్రాహ్మణుడికి ఆ బంగారు తులసిని దానం చేయడం వల్ల కలిగే పుణ్యఫలాన్ని తెలియజేస్తాను, విను. నాలుగు సముద్రాల వరకు ఉండే భూమిని దానం చేయడం వల్ల ఎంత పుణ్యం కలుగుతుందో, కార్తీక ద్వాదశి నాడు సువర్ణ తులసి దానం వల్ల అంత పుణ్యం కలుగుతుంది.


ఈ విషయంలోనే సమస్త పాపాలను హరించే ఇతిహాసం (పురాతన కథ) ఒకటి ఉన్నది, విను. పవిత్రమైన గోదావరీ నదీ తీరంలో దురాచారుడైన ఒక వైశ్యుడు ఉండేవాడు. అతడు తానూ తినడు, ఇతరులకూ పెట్టడు. అతడు ఎవరికీ ఉపకారం చేసి ఎరగడు. ఎల్లప్పుడూ ఇతరులను నిందించేవాడు. ఇతరుల ధనాన్ని దొంగిలించేవాడు. అతడు ఒక బ్రాహ్మణుడికి అప్పు ఇచ్చి, ఎక్కువ ధనాన్ని తీసుకోవడానికి ఒకనాడు వేరొక గ్రామంలో ఉన్న అతని దగ్గరికి వెళ్ళాడు. అలా వెళ్ళి, తనకు ఇవ్వవలసిన ధనాన్ని చెల్లించమని ఆ బ్రాహ్మణుడిని అడిగాడు. ఆ బ్రాహ్మణుడు ఆ మాట విని ఆలోచించి వైశ్యుడితో, “ఎలాగైనా నీ ధనాన్ని ఒక నెలలోపల ఇస్తాను. అంతవరకు ఆగి నీ అప్పును తీసుకొని వెళ్ళు. ఎవడు అప్పులతో ఉంటాడో వాడు కల్పం వరకు నరకాన్ని పొందుతాడు. అంతేకాక, మరణాంతరం అతనికి కొడుకుగా పుట్టి వాడి ఋణమంతా తీరుస్తాడు” అని అన్నాడు.


ఆ బ్రాహ్మణుడు ఇలా పలకగా, వైశ్యుడు కోపంతో కళ్ళు ఎర్రజేసి, “ఓరి మూఢుడా! నా సొమ్మును ఇప్పుడే ఇవ్వు. లేకపోతే నిన్ను ఇప్పుడే కత్తితో కొడతాను” అని అన్నాడు. పాపబుద్ధి గల దురాత్ముడైన ఆ వైశ్యుడు బ్రాహ్మణుడి జుట్టు పట్టి లాగి కింద పడద్రోసి, వేదాంత పారగుడైన ఆ బ్రాహ్మణుడిని కోపావేశంతో కాలితో తన్నాడు. అంతేకాక, సూర్యుడు గుర్రాలను మునికోలతో కొట్టినట్లుగా ఖడ్గంతో కొట్టాడు. ఆ దెబ్బకు బంధువత్సలుడైన ఆ బ్రాహ్మణుడు మరణించాడు. ఓ నృపేంద్రా! ఆ బ్రహ్మహత్య చేసిన వైశ్యుడు సిగ్గుపడి, ఏవగింపు మాని, రాజభయంతో వేగంగా తిరిగి ఇంటికి వెళ్ళి ఏమీ తెలియనట్లు ఉన్నాడు. ఆ తర్వాత కొంతకాలానికి మరణించాడు. అప్పుడు పదునైన ఖడ్గాలు ధరించి, భయంకరమైన ఆకారాలు, భీకరమైన ముఖాలు, నల్లని రాత్రి వంటి స్వరూపాలు గల యమదూతలు ఆ వైశ్యుడిని తాళ్ళతో కట్టి యమపురికి ఈడ్చుకొని పోయారు.


ఆ తర్వాత యముడి ఆజ్ఞ ప్రకారం ఆ వైశ్యుడిని ఘోరమైన రౌరవ నరకంలో పడద్రోశారు. అతని కుమారుడు ధర్మవీరుడని పేరుపొందినవాడు. అతడు ఎల్లప్పుడూ ధర్మకార్యాలపైనే ఆసక్తి కలిగి, తండ్రి సంపాదించిన ధనాన్నంతా బావులు, చెరువులు, తోటలు మొదలైన ధర్మకార్యాలకు ఖర్చు చేస్తూ, వివాహాలు, ఉపనయనాలు చేయించేవాడు. యజ్ఞాలపై మిక్కిలి శ్రద్ధ కలవాడై, ఎల్లప్పుడూ బాధల్లో ఉన్నవారికీ, బ్రాహ్మణులకూ, ఆకలిగొన్న అన్ని వర్ణాల వారికీ అన్నదానం చేస్తూ ఉండేవాడు.


ఇలా కొంతకాలం గడవగా, ఆ వైశ్యుడి పుణ్యఫలం వల్ల పుణ్యాత్ముడైన నారద మునీంద్రుడు చేతిలో వీణ ధరించి, ఆ వైశ్యుడు బ్రాహ్మణులను పూజించే సమయానికి ఒళ్ళు పులకరిస్తుండగా, “గోవింద, నారాయణ, కృష్ణా, విష్ణో, అనంతస్వరూపా, వైకుంఠవాసా, శ్రీవత్సాంకా, విశ్వంభర, దేవదేవా, సకలదేవాధీశా, నీకు మాటిమాటికీ నమస్కారం” అని విష్ణుకీర్తనలు పాడుతూ యమలోకం నుంచి వచ్చాడు. అప్పుడు ఆ వైశ్యుడు ఆనందసాగరంలో మునిగిపోయి, కళ్ళ నుంచి ఆనందబాష్పాలు జలజలా రాలుతుండగా, మహాత్ముడైన ఆ నారద మునీంద్రుడికి దండంలా మొక్కాడు.

ధనిక వైశ్యుని ఇంటి స్తంభాల మండపంలో భుజాన వీణ, తులసిమాలతో వచ్చిన నారదుని కాళ్లపై సాష్టాంగపడుతున్న ధర్మవీరుడు; చూస్తున్న విప్రులు, అరటిఆకులు, దీపాలు, ఉయ్యాల.



అలా తన పాదపద్మాలకు మొక్కిన ఆ వైశ్యుడిని నారదుడు కౌగిలించుకున్నాడు. ఆ తర్వాత ఆ వైశ్యుడు ఆ మునీంద్రుడిని అర్ఘ్యపాద్యాది విధులతో (చేతులకూ కాళ్ళకూ నీళ్ళిచ్చే పూజావిధులతో) పూజించి ఆయనతో ఇలా అన్నాడు.


“ఓ మునీంద్రా! తమ రాక మాలాంటి వారికి ఎంతో దుర్లభం. నేను జన్మాంతరాలలో చేసిన పుణ్యం ఫలించింది. నేను తమ దర్శనం చేసుకోవడం వల్ల నా పుణ్యాలన్నీ సార్థకమయ్యాయి. ఓ విప్రేంద్రా! నీకు సేవ చేస్తాను. ఓంకారంతో చేరుస్తాను” అని ఆ ధర్మవీరుడు పలికాడు. ఆ మాటలు విని, ముఖపద్మంలో చిరునవ్వు వెల్లివిరియగా నారదుడు ధర్మవీరుడితో ఇలా అన్నాడు: “ఓ ధర్మవీరా! నా మాటలు శ్రద్ధగా విను. కార్తీక ద్వాదశి హరికి ప్రియమైనది. ఆనాడు చేసే స్నానాలు, దానాలు మొదలైనవి ఎల్లప్పుడూ విస్తారమైన ఫలాన్ని ఇస్తాయని అంటారు. భాగ్యవంతుడైనా, దరిద్రుడైనా, యతి (సన్యాసి) అయినా, వానప్రస్థుడు (అడవిలో తపస్సు చేసుకునేవాడు) అయినా, బ్రాహ్మణుడైనా, క్షత్రియుడైనా, వైశ్యులైనా, శూద్రులైనా, స్త్రీ అయినా, సూర్యుడు తులారాశిలో ఉండగా ద్వాదశి నాడు ఆదివారం సాలగ్రామ దానం చేస్తే, వారి సమస్త పాపాలు నశిస్తాయి. నీ తండ్రి మరణించి, యమపురిలో రౌరవం అనే మహాఘోర నరకంలో పడి నరకాగ్నితో తపిస్తున్నాడు. అతని పాపాలు నశించడం కోసం నీవు ఆలస్యం చేయకుండా కార్తీక ద్వాదశి నాడు సాలగ్రామ దానం చేయి.” నరపాలా! నారద మునీంద్రుడు ఇలా చెప్పగా, వైశ్యుడు ఆయన మాటలు విని ఇలా అన్నాడు: “గోవులు, భూమి, నువ్వులు, బంగారం మొదలైన దానాలకు ఏ ఫలం ఉన్నదో, ఆ ఫలం కంటే మించిన ఫలం శిలాదానం వల్ల కలుగుతుందా ఏమిటి? సాలగ్రామ శిలాదానం వృథా అని నేను భావిస్తాను. ఇదేమీ భోజ్యం కాదు, భక్షణం కాదు (తినే ఆహారం కాదు). కాబట్టి నేను నీచుడిలా శిలాదానం చేయను.” వైశ్యకుమారుడు ఇలా పలికినప్పటికీ, నారదుడు అనేక విధాలుగా నీతిని బోధించాడు. అయినా మూఢాత్ముడైన ఆ వైశ్యపుత్రుడు ఆ దానం చేయకపోవడంతో ఆ మునీంద్రుడు అంతర్ధానమయ్యాడు. కొంతకాలం గడవగా అతడు మరణించాడు. మూఢుడైన ఆ వైశ్యపుత్రుడు నారదుడి మాటను తిరస్కరించడం వల్లనూ, సాలగ్రామ దానం చేయకపోవడం వల్లనూ మూడు జన్మలు పులిగానూ, తర్వాత మూడు జన్మలు కోతిగానూ, ఆ తర్వాత ఐదు జన్మలు ఎద్దుగానూ పుట్టాడు. మరి పది జన్మలు స్త్రీగా పుట్టి వైధవ్యాన్ని పొందుతూ, పదకొండవ జన్మలో ఒక యాచకుడి కూతురుగా జన్మించాడు. తర్వాత ఆ బ్రాహ్మణుడు యౌవనవతియైన తన చక్కని కూతురిని సమాన కులగోత్రాలు గల ఒక బ్రాహ్మణుడికి ఇచ్చి వివాహం చేశాడు. అంతలో ఆ వరుడు వివాహం మధ్యలోనే మరణించాడు. తల్లిదండ్రులూ, వివాహానికి వచ్చిన బంధువులూ దుఃఖంతో కలవరపడ్డారు. అప్పుడు ఆ బ్రాహ్మణుడు దివ్యదృష్టితో ఆమె పూర్వజన్మలలో చేసిన పాపకృత్యాలను తెలుసుకొని, ఆమె బంధువులందరికీ తెలియజేశాడు. ఆ కన్యకు ముక్తిని ఇచ్చేదీ, జన్మాంతరాలలోని సమస్త పాపాల సమూహాన్ని పోగొట్టేదీ, సుఖాన్ని ఇచ్చేదీ అయిన సాలగ్రామ దానం చేయాలని తలచాడు. కార్తీక సోమవారం నాడు వేదవేదాంత పారగుడైన బ్రాహ్మణుడిని విధివిధానంగా పూజించి, తన కూతురి పాపాలు నశించడం కోసం సాలగ్రామ దానం చేయించాడు. ఆ సాలగ్రామ దానం వల్ల ఆ స్త్రీ భర్త సజీవుడయ్యాడు. తర్వాత కొంతకాలానికి ఆ కన్య మరణించి, స్వర్గానికి వెళ్ళి, మళ్ళీ గొప్ప తపస్సు గల ఒకరికి కుమారుడిగా జన్మించింది. ఆ కుమారుడు పూర్వజన్మలో చేసిన పుణ్యం వల్ల జ్ఞానం పొంది, ప్రతి కార్తీక సోమవారం నాడూ, ద్వాదశి నాడూ సాలగ్రామ దానం చేయడం వల్ల ముక్తి పొందాడు. రౌరవ నరకంలో దుఃఖిస్తూ ఉన్న అతని తండ్రికి విముక్తి కలిగింది. ఓ రాజేంద్రా! విష్ణుప్రీతి కోసం సాలగ్రామ దానం చేయాలి.


“కోటి జన్మలలో సంపాదించిన పాపాన్నయినా కార్తీక మాసంలో సాలగ్రామ దానం వల్ల పోగొట్టుకోవచ్చు. ఓ రాజేంద్రా! సాలగ్రామ దానం మూడు లోకాలలోనూ సమస్త పాపాలను పోగొట్టే ప్రాయశ్చిత్తంగా వెలుగొందుతున్నది. సాలగ్రామ దానం కంటే మించినది మరొకటి లేదు. ఇది నిస్సంశయం” అని వసిష్ఠ మునీంద్రుడు జనకమహారాజుకు తెలియజేశాడు.

ఇది శ్రీస్కాందపురాణాంతర్గత కార్తికమాహాత్మ్యమందలి పండ్రెండవ యధ్యాయము.

Related posts