Karthika Puranam Day 4
కార్తీక పౌర్ణమి శివాలయ దీపారాధనతో పాంచాల రాజపుత్రుడు శత్రుజిత్తు, ద్విజకాంత, విప్రుడు కైలాసం చేరిన కథ.
4వ అధ్యాయం
జనకరాజు వసిష్ఠుడిని చూసి, “ఓ మునిశ్రేష్ఠుడా! బుద్ధిమంతులలో గొప్పవాడా! కార్తీక మాసంలో ఏ దేవుడిని ఉద్దేశించి వ్రతం చేయాలి? నా మీద దయ ఉంచి సెలవివ్వండి. తమ మాటలు వింటున్నకొద్దీ ఎంతో ఇంపుగా ఉంటుంది గాని తనివి తీరదు. కాబట్టి నాకు కార్తీక మాస ప్రభావాన్ని తెలియజేయండి” అని అడిగాడు. అప్పుడు ఆ మునీంద్రుడు అతనితో ఇలా అన్నాడు. “ఓ మహారాజా! సకల పుణ్యాలను ఇచ్చే కార్తీక మాస ప్రభావాన్ని తెలియజేస్తాను, విను. ఈ చరిత్ర సకల పాపాలను పోగొడుతుంది. సకల పుణ్యాలను ఇస్తుంది. మహారాజా! నువ్వు శ్రద్ధగా విను.”
కార్తీక మాసంలో సాయంకాలం ఈశ్వరాలయంలో ఈశ్వరుడి ప్రీతి కోసం దీపారాధన చేయడం సకల పుణ్యాలను ఇస్తుంది. అలాగే గోపుర ద్వారం దగ్గర గాని, లింగాగ్రంలో గాని ఆవు నేతితోను, నువ్వుల నూనెతోను, చివరికి ఇప్పనూనెతోను, నారింజ నూనెతోను ఈశ్వరుడికి దీపారాధన చేసేవాడు పుణ్యాల రాశిగా, సకల ధర్మజ్ఞుడిగా, ధర్మాత్ముడిగా ఉంటాడు. ఇందులో ఎలాంటి సంశయం లేదు. పైన చెప్పిన నెయ్యి మొదలైనవి లేకపోయినా, ఆముదపు దీపమైనా సరే, అజ్ఞానంతోనో, డంబంతోనో, ఈశ్వరుడి మీద భక్తితోనో కార్తీక మాసంలో దీపారాధన చేసే మనిషి పుణ్యాత్ముడు అవుతాడు. దీనికి ఒక ఇతిహాసం ఉంది. చెబుతాను విను. పూర్వం పాంచాల దేశంలో సంపదలో కుబేరుడితో పోటీపడే రాజు ఒకడు ఉండేవాడు. అతడు సంతానం లేక పవిత్రమైన గోదావరీ నదీ తీరంలో ఉగ్రతపస్సు చేశాడు.
ఆ సమయంలో పైప్పలుడు అనే మునీంద్రుడు ఒకడు స్నానం కోసం గోదావరీ తీరానికి వచ్చి, అక్కడ తపస్సు చేస్తున్న రాజును చూసి, “ఓ నృపాలా! ఎందుకు ఈ తపస్సు చేస్తున్నావు?” అని అడిగాడు. అప్పుడు రాజు సత్యవ్రతుడైన ఆ మునీంద్రుడిని చూసి, “ఓ మహాత్మా! నేను సంతానం లేనివాడిని. సంతానం కోసం తపస్సు చేస్తున్నాను” అని అన్నాడు.
ఆ మాటలు విని ఆ విప్రుడు, “నృపాలా! బ్రాహ్మణులకు కావలసిన దానాలు ఇచ్చి వారిని తృప్తిపరచడమైనా చేయి, లేదా శివారాధన అయినా చేయి. అలా చేస్తే నువ్వు పుత్ర సంతానాన్ని పొందుతావు” అని ఆనతిచ్చాడు. రాజు ఆ బ్రాహ్మణుడి మాట ప్రకారం విని సంతోషించి, తన ఇంటికి వెళ్ళి విధిప్రకారం కార్తీక మాసంలో ఈశ్వరుడిని భక్తితో పూజించాడు. ఆ మహిమ వల్లనే ఆ రాజు పట్టమహిషి గర్భం ధరించి, సూర్యుడిలా ప్రకాశించే కుమారుడిని కన్నది. కార్తీక మాస మహిమ సకల పుణ్యాలను ఇస్తుంది. సకల ప్రాణులకు సుఖాన్ని ఇస్తుంది. ఇందులో సంశయం లేదు. తర్వాత రాజు ఎంతో సంతోషించి బ్రాహ్మణులందరినీ వస్త్రాలు, పూలమాలలు మొదలైనవాటితోను, రత్నాభరణాలు మొదలైనవాటితోను సన్మానించి, వారి అనుమతితో కుమారుడికి శత్రుజిత్తు అని పేరు పెట్టాడు.
ఆ తర్వాత ఆ బాలుడు శుక్లపక్ష చంద్రుడిలా రోజురోజుకూ ఎదుగుతూ, రూపలావణ్యాలు కలిగి శూరుడయ్యాడు. అలా అతడు పెరిగి యవ్వనానికి వచ్చాడు. ధనమదంతో వేశ్యల పట్ల వ్యామోహం, ఇతరుల భార్యలతో సంగమంపై ఆసక్తి పెంచుకున్నాడు. గురువుల పట్ల, బ్రాహ్మణుల పట్ల ద్వేషం కలిగి, జాతిసంకరానికి కారణమయ్యాడు. సజ్జనులను నిందిస్తూ, నిర్దయుడై, పాపాత్ముడయ్యాడు. చేతిలో ఆయుధం పట్టుకొని కోపంతో చేయకూడని పనులు చేస్తూ ఉండేవాడు. అతని పట్టణంలోనే రూపలావణ్యాలు గల ఒక బ్రాహ్మణ స్త్రీ ఉండేది. ఆమెకు సన్నని నడుము, చేపల వంటి కన్నులు, మోయలేనంత బరువైన పిరుదులు, స్తనాలు, అరటిబోదెల వంటి తొడలు, చిలుక పలుకుల వంటి మాటలు ఉండేవి. ఆమె అందంలో రతీదేవిని జయించినది. ఆ రాజపుత్రుడు ఆ స్త్రీని చూసి వలచాడు. ఆ బ్రాహ్మణ స్త్రీ కూడా నవమన్మథుడిలా ఉన్న రాజపుత్రుడిని చూసి మరులుకొన్నది. ఇలా వారిద్దరికీ ఒకరిపై ఒకరికి వలపు మితిమీరగా, ఆ బ్రాహ్మణ స్త్రీ రాత్రిపూట భర్త కన్నుగప్పి ఒంటరిగా రాజభవనానికి వెళ్ళి రాజపుత్రుడితో కూడి క్రీడిస్తూ ఉండేది. ఆ బ్రాహ్మణుడు తన భార్య చెడు నడత తెలుసుకొని ఆమెను చంపడానికి సమయం కోసం ఎదురుచూస్తూ ఉండేవాడు. అలాంటి సమయంలో కార్తీక పౌర్ణమి రాగా, ఆ బ్రాహ్మణ స్త్రీ ఈశ్వరాలయంలో దీపారాధన చేయడానికి వెళ్ళింది. ఆ సమయంలో రాజపుత్రుడు కూడా దేవాలయానికి వెళ్ళగా, వారిద్దరూ ఒకరినొకరు మోహించి ఆలయంలోనే తమ కోరికలు తీర్చుకోవాలనుకున్నారు. ఆ బ్రాహ్మణ స్త్రీ తన చీరకొంగు చించి వత్తి వేసి, ఆముదం పోసి ఈశ్వరుడికి దీపారాధన చేసి ఇంటికి వెళ్ళింది. భర్త నిద్రపోతున్న సమయంలో అర్ధరాత్రి వేళ తన కోసం ఎదురుచూస్తున్న రాజపుత్రుడి దగ్గరికి వచ్చింది. ఆమె దీపపు ప్రమిద నిండుగా ఆముదం పోసి, దీపాన్ని బాగా వెలిగించి, వత్తిని పెద్దదిగా చేసి, శివాలయంలోనే అతనితో కూడి ఆనందసముద్రంలో మునిగి ఉంది. ఆ బ్రాహ్మణ శ్రేష్ఠుడు నిద్ర మేల్కొని, తన భార్య దుష్ప్రవర్తన తెలుసుకొని వారు ఉన్న చోటికి వచ్చాడు. మెల్లగా లోపలికి ప్రవేశించి తలుపులు మూసి, ఖడ్గంతో రాజపుత్రుడిని, తన భార్యను నరికాడు. రాజపుత్రుడు కూడా రోషంతో ఆ బ్రాహ్మణుడిని చంపాడు.
ఇలా ఒకరినొకరు చంపుకోవడం వల్ల, ఈశ్వరాలయంలోనే కార్తీక పౌర్ణమి సోమవారం నాడు ముగ్గురూ మరణించారు.
అప్పుడు యమలోకం నుంచి పాశాలను, ఆయుధాలను ధరించిన యమభటులు, శివలోకం నుంచి శివకింకరులు వచ్చారు. శివదూతలు ఆ రాజపుత్రుడిని, ఆ బ్రాహ్మణ స్త్రీని విమానంలో ఉంచి కైలాసానికి తీసుకువెళ్ళారు. భయంకరమైన ఆకారం ఉన్న యమదూతలు ఆ బ్రాహ్మణుడి కాళ్ళూ చేతులూ కట్టి ఈడ్చుకొని పోసాగారు. ఆ సమయంలో ఆ బ్రాహ్మణ శ్రేష్ఠుడు భటులను చూసి, “ఓ యమదూతలారా! ఇదేమి ఆగడం! రాజపుత్రుడు, నా భార్య పాపాత్ములు. వారు విమానంలో కూర్చొని కైలాసానికి వెళ్తుంటే, సదాచార సంపన్నుడిని, బ్రాహ్మణోత్తముడిని అయిన నాకు ఎందుకు ఈ దుర్గతి కలిగింది? నేను ఏమి పాపం చేశాను? సజ్జనులకు శిక్ష కలగడానికి, దుర్జనులకు మహాగౌరవం కలగడానికి కారణం ఏమిటి?” అని అడగగా, శివకింకరులు ఇలా అన్నారు.
“బ్రాహ్మణోత్తమా! ఈ నీ ఇల్లాలు దురాచారపరాయణ అయినా, మోహం వల్లనైనా సరే తన చీరకొంగుతో వత్తి చేసి దీపారాధన చేసింది. ఈ రాజపుత్రుడు కూడా పరస్త్రీ మీద కోరికతోనైనా ఆముదాన్ని ఆ పాత్రలో పోశాడు. ఆ నూనె, వత్తి ప్రభావాల వల్ల నీ భార్య పాపాలు, రాజపుత్రుడి పాపాలు నశించాయి. కార్తీక సోమవారం నాడు అజ్ఞానంతోనైనా దీపారాధన చేసేవాడు యోగీంద్రుడిగా ప్రసిద్ధి చెందుతాడు” అని శివకింకరులు ఇచ్చిన సమాధానం విని రాజపుత్రుడు జాలిపడి, కార్తీక సోమవారం నాడు తాను పెట్టిన దీపపాత్ర ప్రభావాన్ని ఆ బ్రాహ్మణుడికి ఇచ్చాడు. ఆ పుణ్యఫలం వల్ల ఆ బ్రాహ్మణుడు కూడా యమపాశం నుంచి తప్పించుకొని, తాను కూడా దివ్యవిమానం ఎక్కి కైలాసానికి చేరాడు. “కాబట్టి కార్తీక మాసంలో తప్పకుండా దీపారాధన చేయాలి. అలా ఆచరించనివాడు రౌరవం అనే నరకాన్ని పొందుతాడు. కార్తీక మాసమంతా శివాలయంలో గాని, విష్ణ్వాలయంలో గాని దీపమాలలు ఉంచి ఆరాధన చేసేవాడికి దివ్యజ్ఞానం, దానివల్ల పునర్జన్మ లేనిదైన ముక్తి కలుగుతాయి. కార్తీక మాసంలో స్త్రీ గాని, పురుషుడు గాని తమ శక్తికొద్దీ శివకేశవుల ప్రీతి కోసం దీపారాధన చేస్తే సకల పాపాలు తొలగిపోతాయి. కాబట్టి రాజేంద్రా! నువ్వు కూడా కార్తీక మాసంలో ఈశ్వరాలయంలో దీపతోరణం కట్టించు. నీకు సకల పాపాలు తొలగడమే కాకుండా ముక్తి కూడా కలుగుతుంది” అని వసిష్ఠ మునీంద్రుడు జనక మహారాజుకు తెలియజేశాడు.
ఇది శ్రీ స్కాందపురాణాంతర్గతంబగు కార్తికమాహాత్మ్యమందలి నాల్గవయధ్యాయము.
